• Integracja Sensoryczna

Integracja Sensoryczna

Integracja Sensoryczna określa prawidłową organizację wrażeń sensorycznych (bodźców) napływających przez receptory. Oznacza to, że mózg, otrzymując informacje ze wszystkich zmysłów (wzrok, słuch, równowaga, dotyk, czucie ruchu-kinestezja) dokonuje ich rozpoznania, segregowania i interpretacji oraz integruje je z wcześniejszymi doświadczeniami. Na tej podstawie mózg tworzy odpowiednią do sytuacji reakcję. Jednak są przypadki, w których proces rozwoju integracji sensorycznej nie przebiega w prawidłowy sposób. Wtedy pojawiają się różne problemy w funkcjonowaniu oraz zachowaniu dziecka.

Objawy zaburzeń integracji sensorycznej:

– zaburzenia rozwoju mowy

– nadmierna bądź zbyt mała wrażliwość na bodźce sensoryczne – w przypadku nadmiernej wrażliwości dziecko może źle reagować na hałasy płaczem, nie przepada również za myciem włosów czy ma awersje do niektórych rodzajów ubrań lub jedzenia. W drugim przypadku maluch może lekceważyć i nie reagować na ból czy zimno.

– niewłaściwy poziom koncentracji

– nieprawidłowy poziom aktywności ruchowej (nadruchliwość, bądź niechęć do aktywności fizycznej)

– obniżony poziom koordynacji ruchowej

Terapia SI polega na swego rodzaju zabawie terapeuty z dzieckiem. Celem zajęć jest polepszenie integracji między zmysłami w obrębie układu nerwowego. Terapeuci zajmujący się tymi zaburzeniami mają bogatą wiedzę z zakresu neurobiologii. Dzięki temu podczas pracy z dzieckiem stymulują jego zmysły i usprawniają obszary deficytowe. Terapia SI nie jest uczeniem konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnianiem pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa.

Komentowanie jest wyłączone.